nayarna

Гісторыя “поспеху”.

2008-11-29T08:03:59Z

Originally published at Працяг школьнага сачынення. You can comment here or there.

Як нядзіўна гэта гучыць, яе жыццё пачалося задоўга да яе нараджэння, калі яе цёця выйшла замуж за чалавека, брат якога праз некалькі гадоў стане вялікім чыноўнікам у краіне. З дзяцінства яна, вясковая дзяўчынка, марыла аб працы, такой як у цёці, каб сядзець і нічога не рабіць, толькі перакладаць паперкі.

Пасля школы перад ёй паўстаў выбар: спрабаваць паступіць самой туды, куды захоча альбо пайсці туды, дзе ёй дапамаглі б. Яна доўга вагалася, а потым вырашыла не рызыкаваць. За яе паступілі, за яе і вучыліся, не таму, што яна была няздольная да вучобы, зусім не, але яна была гуманітарыем, а сувязі былі ў ВНУ, дзе пераважалі дакладныя навукі.

Яе размеркавалі на працу ў сталіцу, па ільготным крэдыце яна пабудавала кватэру.

У школе ў яе былі закаханыя ўсе аднакласнікі, ды і не толькі аднакласнікі, у студэнцкія гады гісторыя яе кахання з-за юнацкай упартасці і непаразумення закончылася нешчасліва.

На сваім вяселлі яна вельмі здзівіла фатографа, калі на ягоную просьбу ўсміхнуцца адказала, што яна ніколі не ўсміхаецца.

Ён не ведаў, што ў жыцці, напісаным па чужым сцэнарыі, няма месца для ўсмешкі.

А калі б Вы апынуліся на яе месцы, што б вырашылі Вы, тады калі яшчэ вырашаць можна было самастойна? З аднаго боку праца, кватэра, муж, з другога – толькі здольнасць усміхацца. Выбар відавочны!

P.S. Я забылася сказаць, яна выйшла замуж за пляменніка сяброўкі… сваёй цёткі.

Тры просьбы…

2008-11-29T07:16:24Z

Originally published at Працяг школьнага сачынення. You can comment here or there.

[Error: Irreparable invalid markup ('') in entry. Owner must fix manually. Raw contents below.]

Originally published at <a href="http://nayarna.blog.tut.by/2008/11/29/tryi-prosbyi/">Працяг школьнага сачынення</a>. You can comment here or <a href="http://nayarna.blog.tut.by/2008/11/29/tryi-prosbyi/#comments">there</a>.<meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type" /><meta content="Word.Document" name="ProgId" /><meta content="Microsoft Word 12" name="Generator" /><meta content="Microsoft Word 12" name="Originator" /> <link rel="File-List" /> <link rel="themeData" /> <link rel="colorSchemeMapping" /><style>  </style> - Мамачка, папрасі выхавальніцу, каб яна не прымушала мяне есці аўсянную кашу, ты ж ведаеш, як я яе не люблю! - Мамачка, папрасі выхавальніцу, каб яна не прымушала мяне спаць, я буду ціхенька ляжаць з адкрытымі вачыма. - Мамачка, скажы выхавальніцы, каб яна не прымушала мяне вучыць літары. Ён ніяк не мог зразумець, чаму дзве першыя ягоныя просьбы мама выканала, а апошнюю – не…

Значныя дробязі

2008-11-29T07:03:42Z

Originally published at Працяг школьнага сачынення. You can comment here or there.

З Варшавы Светка прывезла мне неверагодная прыгажосці паштоўку, кніжачку “Кobiety dowcipnie” (Трапныя выказванні жанчын) і брэлок для ключэй.

Недзе толькі праз месяц я заўважыла, што мядзведзь на брэлку не выглядвае з-за плота, як мне падалося адразу, а трымае вялікую літару “Н”, з якой пачынаецца маё імя. Патэлефанавала Свеце, думала проста выпадковасць, аказалася, што яна мне доўга выбірала мядзведзя з маёй літарай і думала, што я адразу гэта ўбачыла.

За апошні час я перастала заўважаць дробязі і пачала ганарыцца гэтым, але часам дробязі бываюць такімі значнымі….

Закрыць твар рукамі…

2008-10-14T19:05:27Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

У дзяцінстве, калі мне было сорамна, я закрывала твар рукамі, мне здавалася тады: калі мяне ніхто не бачыць, то сорам мой становіцца меншым.
Кожнае лета бацька на некалькі дзён адвозіў мяне з братам у вёску да бабулі, сваёй маці.
Сябровак там у мяне не было, я ўвесь час праводзіла са сваімі стрыечнымі братамі. Аднойчы я з імі гуляла ў гульню, сэнс якой быў наступны: два чалавекі ў пары прыдумляюць якое-небудзь слова, а потым астатнія задаюць пытанні, імкнуцца адгадаць яго. З намі яшчэ гуляў суседскі хлопчык-інвалід, ён дрэнна размаўляў, паводзіў сябе дзіўна, зараз пра гэта сказалі б неадэкватна. У гэтай гульні пары ўвесь час мяняліся і вось дайшла чарга прыдумляць мне слова разам з ім, але я нават не падыйшла да яго. Увесь той час, пакуль астатнія задавалі мне пытанні, ён стаяў збоку, разгублена і неяк вінавата пазіраючы на мяне, не разумеючы што адбываецца. Гэты хлопчык не здольны быў прапанаваць ніякага слова, проста трэба было яму яго сказаць, каб ён пагадзіўся, так рабілі мае браты, але не я.
Гэта адзін з тых выпадкаў у маім жыцці, успамінаючы які, мне хочацца закрыць твар рукамі…

Самы лепшы аўтограф.

2008-10-09T15:21:27Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Калі я вучылася на падрыхтоўчым адзяленні БДУ, выкладчыца беларускай мовы завяла нас на вечар прысвячаны памяці Яўгенні Янішчыц. Так сталася, што перад намі сеў Леанід Дранько-Майсюк, нас было чацвёра дзяўчат, адна з нас наважылася папрасіць у паэта аўтограф і мы ўсе арганізавана адна за другой працягнулі яму свае сшыткі па беларускай мове. Гэта быў першы для нас аўтограф беларускай літаратурнай знакамітасці. Калі ён узяў мой сшытак святло ў залі згасла на некаторы час, праз хвіліну я прачытала “Гэты аўтограф пачынаўся ў цемры, але святло перамагло. Святла Вам!” Тады я вельмі пакрыўдзілася на Дранько-Майсюка, бо іншым ён напісаў прыгожыя словы, пажадаў кахання, шчасця, не прамінуў напісаць і пра прыгажосць маіх сябровак, а мне пра святло…

А праз нейкі час я пачула Вольскага “Што ў маім сэрцы не прадаецца, гэта святло душы” і крыўда прайшла. Аднойчы сустрэла Дранько-Майсюка ў метро, хацела падыйсці падзякаваць за самы лепшы аўтограф, але не наважылася.

Навошта нам дабрыня?

2008-10-06T18:04:37Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Мае бацькі ў нядзелю зноў былі ў цёткі Таццяны і зноў з сумнай нагоды. Гэтым летам у яе павесіўся трыццацішасцігадовы сын, потым памерла маці.
Пахаванні, дзевяць дзён, сорак дзён..
Сын у цёткі ад першага шлюбу, калі ён быў маленькі, павесіўся яго бацька, праз некалькі гадоў цётка выйшла замуж за стрыечнага брата маёй маці, у іх нарадзіліся двое дачок. Сын не ажаніўся, піў, жыў адзін асобна ад маці ў суседняй вёсцы, але ў яе бываў часта.
У той дзень ён быў цвярозы, раздаў усім даўгі і сказаў, што ідзе вешацца. Суседзі бачылі, як ён пайшоў у хлеў з вяроўкай, паслалі за яго цёткай, але тае прыбегла позна… Ен быў вельмі высокі, павесіўся, стаўшы на калені, трэба было толькі развязаць вяроўку, якая, па словах цёткі, развязалася досыць лёгка… Яна не паспела, ёй было далёка бегчы, а гледачам каля хлява трэба было зрабіць толькі некалькі крокаў…
Беларусы — добры, шчыры, талерантны народ, але ёсць у нас яшчэ адна рыса, якая забівае іншыя: мы баімся як бы чаго не выйшла, як бы за гэта потым не прышлося адказваць.
Мы баімся адказнасці як агня,
і навошта тады нам дабрыня…

Яна і я.

2008-10-05T18:25:13Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Яе першы муж памёр ад няякаснай самагонкі, пакінуўшы яе з маленькай дачкой, яна доўгі час баялася ўзяць сабе кагосьці іншага, нарэшце ўзяла, у іх нарадзіўся сын, другі муж таксама п’е, але пакуль не так, як першы. У яе двое дзяцей ад розных мужоў.
Я не з першага году паступіла ва ўніверсітэт, закончыла яго, потым атрымала яшчэ адзін, на гэты раз замежны дыплом. У мяне два дыпломы розных краін.
Яна ведае словы песень папулярных беларускіх і рускіх спевакоў, аб існаванні якіх я нават не здагадваюся, а я — толькі словы песень NRM, пра які яна нічога не чула. З усімі сваімі сяброўкамі яна абмяркоўвае адно і тое ж: асабістае жыццё Заваратнюк і Баскава, перадачы Малахава.
Мне Света расказвае пра музычныя тэндэнцыі ў Еўропе пачатку 20 стагоддзя, Каця дасылае фотаздымак Пікасо, на якім ён намаляваў карціну святлом, другая мая Каця распавядае за што яна не любіць Бродскага і любіць Кундэра.
У той час як яна, седзячы перад тэлевізарам, разам з усёй краінай асуджала “кучку отморозков”, я мерзла на Плошчы, яна марыла з’ездзіць у Хмельніцкі за адзеннем, я – трапіць у Кіеў на майдан.
Але толькі адно слова, адрасаванае не мне, а ёй, маёй аднакласніцы, здольнае зрабіць яе жыццё шчаслівым і цікавым, а маё няшчасным і пустым. І гэтае слова – Мама.

Правы чалавека…

2008-09-17T07:33:21Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Настаўніца не ў сілах утаймаваць першакласніка, пагражае яму, што возьме зараз за вуха:
 Попробуйте, я отпечатки пальцев возьму.
Смешны, дасціпны, арыгінальны адказ.
Толькі калі ён стане дарослым, яму не варта расказваць аб гэтым здарэнні, каб часам не зразумеў, што гэта была першая і апошняя ўдалая спроба абараніць свае правы ў ягоным жыцці.

Аднойчы ў Варшаве…

2008-09-16T07:54:42Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

На вакзале ў Варшаве стаю ў чарзе за квітком у Мінск. Перада мной маладыя полька і француз, яна вучыць яго спачатку лічыць да трох, потым і больш складаным рэчам: як сказаць па-польску “Дайце, калі ласка, квіток да Парыжа”.
Яму, беднаму, відаць па ўсім запомніць гэтую простую фразу даволі складана. Ён прагаворвае яе некалькі разоў, паўтараючы за полькай, потым адчуваючы сябе героем, вырашае прадэманстраваць свае веды ўжо не сваёй настаўніцы, а незалежнаму эксперту, паварочваецца да мяне і прамаўляе: jeden, dwa, trzy, prosze bilet do Paryza.
Я ўсміхаюся і адказваю па-французску, што ён сказаў усё правільна.
Француз, вылупіўшы ад здзіўлення вочы, хапае сваю спадарожніцу за руку і крычыць: “Ты чула, чула? Яна адказала мне па-французску!”
Дзяўчына глядзіць на мяне і спакойна адказвае яму: “Так, мы палякі такія, ведаем замежныя мовы!”
У любой іншай сітуацыі, я б абавязкова запярэчыла, што я – не полька, я – беларуска, а ў гэтай проста прамаўчала.
Дый і што мне было сказаць пра беларусаў, мовы, мову….
Вось так я падняла аўтарытэт палякаў у вачах француза.

Цяжкасці разумення

2008-09-15T06:23:59Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Мая бабуля заўсёды слухала прагноз надвор’я па радыё і калі перадавалі, што “па рэспубліцы захаваецца пераважна цёплае надвор’е”, яна гаварыла: “Усё, будзе холадна, захаваецца ад нас цяпло!”
У такія хвіліны мне заўжды хацелася ёй патлумачыць, што захаваецца значыць застанецца, але ў наступныя дні, нягледзячы на такі аптымістычны прагноз, добрае надвор’е звычайна па-сапраўднаму хавалася. Многія заставаліся незадаволеныя сіноптыкамі, а вось бабуля ім заўсёды верыла, яны яе амаль ніколі не падманвалі.

Бабуля маёй аднагрупніцы Насці неяк заўважыла ёй: “Добрая, мабыць, у цябе паста, нездарма ж яна называецца “Салдат”. Я думаю, Вы здагадаліся, што такое меркаванне выказала бабуля аб “Colgate”.

Вясковая дзяўчынка на гарадской вуліцы дзіўленна выгукнула: “Колькі кормазапарнікаў панастаўлялі!”, — убачыўшы пустыя тумбы для кветак.

“Які ў цябе любімы прадмет у школе?” — спытала я ў свайго пляменніка, першакласніка Уладзіка і атрымала адказ – Ручка.

Веды – гэта добра, але набыўшы іх, людзі часам губляюць магчымасць успрымаць свет па-рознаму. І становіцца ён аднолькава шэрым для ўсіх…

Настаўніцкі сезон

2008-09-10T12:56:11Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Мае бацькі – вясковыя настаўнікі. Прадстаўнікам гэтай прафесіі пашчасціла, у іх, як вядома, адзін з самых доўгіх адпачынкаў – 56 дзён.
Як адпачывалі мае бацькі і іх калегі гэтым летам?
Дырэктар амаль увесь жнівень капаў бульбу, якую яго бацькі вырошчваюць у вялікай колькасці на продаж, завуч едзіў у “камандзіроўку”, пераймаў “замежны вопыт” : абіваў сайдынгам дамы пад Масквой, астатнія настаўнікі вырошчвалі і прадавалі ўсё лета агуркі і памідоры, як і іншыя жыхары бліжэйшых вёсак Пінскага раёна. Ураджай у адной з настаўніц у мінулым годзе склаў 15 тон памідораў! Гэта каб Вы ўявілі маштаб дзейнасці.
1 верасня яны прыйшлі ў школу стомленыя, замучаныя больш, чым перад адпачынкам, працы на ўласных агародах хопіць яшчэ да кастрычніка. Адпачываць будуць на канікулах, ….зімовых.
А ў лютым ужо трэба будзе пачынаць новы сезон – сеяць агуркі і памідоры.
І хто сказаў, што сезон у настаўнікаў пачынаецца ў верасні і заканчваецца ў траўні? Хіба што ў гарадскіх…

Партрэт прэзідэнта.

2008-09-02T13:39:22Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Калі ў школе пачалі вешаць у кожным класе выявы герба і сцяга пасля рэфэрэндуму 1995 года, мая аднакласніца ў размове з дырэктарам пажартавала, што наступнымі будуць партрэты кіраўніка дзяржавы ў маленстве, школьным узросце, маладосці, сталасці (пра старасць яшчэ ніхто не казаў, часы былі крыху іншыя)…
Тады ўсім нам было смешна, бо здавалася гэта немагчымым, нерэальным, несапраўдным.
Рэальнасць аказалася зусім нясмешнаю, яна паставіла перад настаўнікамі важныя пытанні: дзе павінен вісець партрэт прэзідэнта ў кабінеце літаратуры беларускай ці рускай, пад партрэтамі пісьменнікаў, побач ці ўсё ж такі над імі….
А ў 1995 нам было смешна, зараз нават узгадаць цяжка чаму…

Пра беларускага індзейца і не толькі…

2008-09-01T08:51:53Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Думаю, многія ведаюць які ўплыў мае тэлебачанне, асабліва рэклама на дзяцей. Некаторыя мамы нават шукаюць рэкламныя паўзы па ўсіх каналах, каб дзіця супакоілася і можна было яму за гэты час упіхнуць лыжку-другую кашы.
Гэтую гісторыю расказала мне Аксана, мая калега, яе сястра працуе ў дзіцячым садку выхавальніцай.
Дзеці падчас прагулкі гуляюць на вуліцы. Выхавальніца падыходзіць да хлопчыка і пытаецца, у што ён гуляе, пачуўшы што ў індзейца, цікавіцца, як жа завуць маленькага індзейца, той прызнаецца, што ніяк яго не завуць. Выхавацелька гаворыць: “Так не бывае, ва ўсіх індзейцаў ёсць імёны, напрыклад Зоркае Вока ці Чуйнае Вуха” –, прапаноўвае і беларускаму індзейцу прыдумаць сабе імя, хлопчык нарэшце згаджаецца:
– Хорошо, меня будут звать индеец Классический.
Ніколі не забуду як аднойчы на вуліцы сустрэла дзяўчынку гадоў пяці з маці, увесь той час, што я ішла непадалёк ад іх, дзяўчынка спявала толькі некалькі слоў:
– Уходи, дверь закрой, у меня теперь другой!
А яшчэ я была аднойчы сведкам, як ў чатырохгадовай дзяўчынкі пачалася істэрыка, калі заканчваўся серыял «Не родись красивой» і другі раз, калі яна заснула, а маці яе не пабудзіла і яна праспала ўсю “Фабрыку зорак”.
Мне цікава, няўжо імі будзе лягчэй, чым намі маніпуляваць пры выбары чагосьці ці ….кагосьці. Хоць, здаецца, лягчэй ужо няма куды…

Амаль дарослая

2008-06-24T19:22:09Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Вучні маёй маці чацвёртакласнікі падчас перапынкаў у гэтым навучальным годзе гулялі ў “Міс Беларусь”. Хлопцы садзіліся за парты “у журы”, а дзяўчынкі нібы па подыуме хадзілі перад імі, расказваючы пра сябе “Мяне завуць Лена, мне 19 гадоў і гэтак далей”. Усё, як па тэлевізары, толькі дзеці прыдумлялі сабе іншае жыццё, імкнучыся стаць дарослымі. Трэба аддаць належнае справядлівасці журы, кожны раз “Міс Беларусь” станавілася іншая дзяўчынка, каб нікому не было крыўдна.
Мне ў дзяцінстве вельмі хацелася як наймага хутчэй стаць дарослай. Добра памятаю само жаданне, а вось матывы – дрэнна. Чамусьці мне здавалася, што дарослы свет больш справядлівы, таму што з меркаваннем дарослых лічацца, успрымаюць яго ўсур’ёз.
Аднойчы настаўніца французскай мовы паказала нам метровую лінейку, адзначыўшы на ёй 16 сантыметраў “дзіцячага жыцця” і паказаўшы астатнюю частку “дарослага”. Але мне тады было ўжо 15, амаль дарослая… І чаму мне не паказалі лінейку раней?

Моцная і квітнеючая Беларусь

2008-06-22T18:53:54Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Мой брат па размеркаванню трапіў у правінцыйны горад Брэсцкай вобласці Ганцавічы. Аднойчы ён мне расказаў, што гэта горад у якім дзеці больш любяць татаў, чым маці. “Чаму?” - здзівілася я. А ўсё аказалася надзвычай проста: татаў дзеці бачаць раз на некалькі месяцаў, у лепшым выпадку раз на месяц, калі тыя прыязджаюць з заробкаў з Расіі, адразу ж вядуць дзяцей у краму і купляюць усё, што малыя пажадаюць. А маці? Яны кожны дзень побач, выхоўваюць, вучаць “жыць”, прымушаюць рабіць урокі…
Гэтай незвычайнай версіяй “любові-нелюбові” з братам падзялілася яго калега па працы, жанчына з дзьвюма дзецьмі, муж якой “будуе” Маскву.
Пачуўшы яе, я чамусьці успомніла жарт, які, на маю думку, цудам трапіў у эфір беларускага тэлебачання падчас праграмы КВЗ. “Мала хто ведае, што моцную і квітнеючую Беларусь відаць толькі з даху нацыянальнай бібліятэкі”

Жыццё - не казка

2008-06-09T18:10:35Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Я Цябе заўсёды абараняла ад здзекаў. Маё супрацьстаянне не прыносіла мне нічога, акрамя болю і расчаравання: я не працягвала знаёмствы з тымі, хто гаварыў пра Цябе дрэнна, я плакала, калі не магла ўпэўніць людзей, што Ты – яшчэ жывая, што твая суперніца Цябе не перамагла, як бы ёй у гэтым не дапамагалі, што Ты – ўсё роўна лепшая за яе. Я заўжды Цябе абараняла не таму, што Ты — слабая, а мяне з дзяцінства навучылі быць абаронцай слабых і пакрыўджаных, я абараняла Цябе, таму што Ты — Мова краіны, у якой я нарадзілася, мая Родная Мова.
Я памятаю травень 1995 года, калі Табе вынеслі прысуд, колькі б нас не пераконвалі у тым, што проста тваёй адвечнай суперніцы надалі такія ж правы, як Табе, мы ж з Табой тады зразумелі: у Цябе адабралі ўсё, пакінулі ні з чым, Цябе з гаспадыні ператварылі ў Папялушку. Але ж лёсу Папялушкі зайздросцяць многія, у яе ўсё будзе добра, пераконвала я сябе, толькі вось забылася на адну акалічнасць, так бывае толькі ў казках, а жыццё маёй краіны ніколі не было казкай.

Незвычайнасць=ненармальнасць

2008-06-09T18:00:42Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Шанцуе ёй на сустрэчы з людзьмі, якія ўпершыню ўбачыўшы яе, гавораць ёй так шмат прыемных слоў. Жанчына ў электрычцы: “Прыгажосць у Вас нейкая незвычайная, не падобная да іншых!” Следчы ў аўтобусе: “Я працую так доўга з людзьмі, што ўжо навучыўся чытаць людзей па позірку. Паглядзіце на іншых, Вы не такая, незвычайная нейкая, добрая!” Полька ў цягніку Варшава-Мінск “Вы нарадзіліся пад шчаслівай зоркай, хоць Бог Вам і дае шмат выпрабаванняў, але Вы абавязкова будзеце шчаслівай!”. Прыемна канешне, але не так і не ад тых ёй хацелася б пачуць гэтыя словы… Будуць новыя сустрэчы і новыя прыгожыя словы, проста сустрэчы і проста словы, і … нічога больш. Р.S. Калі табе часта гавораць аб незвычайнасці, пачынаеш успрымаць гэта не як камплімент, а як афіцыйнае шматразовае прызнанне сваёй ненармальнасці.

Мед ці пед, пед ці мед…

2008-06-07T18:25:24Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Маці сустрэла знаёмую і запытала, куды паступіла яе дачка.
- У медінстытут.
- Я не ведала, што яна марыла стаць урачом.
- Не тое, каб марыла. Проста ў пед штосьці не захацела, не падабаецца ёй, а калі не пед, то што застаецца, акрамя мед?
А я наіўная лічыла, што ў пед і мед паступаюць людзі, якія адчуваюць прызванне да гэтых прафесій. Памылялася, відаць. Можна і вось так паступаць.
Калі я нядаўна ляжала ў бальніцы, і ад лячэння мне станавілася з кожным днём горш, я паспрабавала ўрачу паскардзіцца, што мне дрэнна, што я задыхаюся ад іхніх лекаў, на што пачула банальна-раўнадушнае: “Ну, Вы ж яшчэ не задыхнуліся”. На наступны дзень медсястра сказала, што мае аналізы ўрачы ведаюць на памяць, я запыталася за што такі гонар, яна адказала, што рэдка каму становіцца ад лячэння настолькі горш. Добра, што рэдка і дрэнна, што не ўпершыню…
Кропелька крыві выратавала мяне ад далейшага лячэння, ёй паверылі больш, чым маім скаргам.
Знаёмы ўрач сказаў, што ў медыцынскіх работнікаў зараз вялікая нагрузка,у іх проста не хапае часу, каб разбірацца з кожным пацыентам паасобку, таму яны лечаць усіх па шаблону, карацей, лечаць хваробы, а не хворых, да таго ж у іх шмат папяровай работы. Нават шкада іх стала пасля гэтых слоў.
Добра, што хоць застаюцца сумленнымі і прызнаюць пасля няўдалага лячэння, што не ведаюць, як і чым лячыць.
А вось тое, ці ёсць у нашых медінстытутах курс урачэбнай этыкі я пачала сумнявацца, і псіхалогію, яны, па усім відаць, вучаць, як і студэнты іншых ВНУ. Толькі б здаць.
Чэрвень месяц. Тэсціраванне хутка. Потым дакументы трэба несці для паступлення ў навучальныя ўстановы. А некалькі месяцаў назад, нібы адрываючы пялёсткі рамонкі, нейкая незнаёмая мне дзяўчынка, вырашала “мед ці пед, пед ці мед”. Пакуль незнаёмая…

Я не люблю ружы

2008-06-05T17:13:45Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Я спачатку раблю, а потым думаю, але, здаецца, на гэты раз у мяне не было іншага выйсця, як кінуць усё і паехаць дахаты. “Што ты робіш? Ты там звар’яцееш! Табе стане горш! У цябе тут сяброўкі, знаёмыя” – крычаў мой любімы малодшы брат. Але ж так павялося, што калі мне вельмі дрэнна, я заўсёды вяртаюся дамоў, усё роўна як пабіты сабака залізваць раны.
У Мінску на стале засталася адзінока стаяць у вазе ружа, як быццам, напамінак, што ўсё можа быць добра, толькі трэба яшчэ крышачку пабыць моцнай, зусім крышачку, але я так стамілася…
Каторы раз мне дораць ружы, а я люблю зусім іншыя кветкі.

Мама

2008-06-05T16:52:14Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Калі я аднойчы спытала ў Светы, якія адносіны ў яе з маці, яна адказала геніяльнай цытатай: “Спачатку мы любім сваіх бацькоў, потым абвінавачваем, і, нарэшце, даруем”.
Учора мне хацелася пабыць разам з мамай і ўпершыню сказаць, як моцна я яе люблю, але патэлефанавала маці яе вучня.
Праца ў яе заўсёды была на першым месцы, спачатку – вучні, а ўжо потым – свае дзеці.
“Спачатку мы любім сваіх бацькоў, потым абвінавачваем, і, нарэшце, даруем.”
Апошняе мне далося з такой цяжкасцю.

Лялька

2008-06-04T10:14:08Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Калі яны абедзьве з’явіліся ў палаце, то выклікалі сапраўдны шок іншых пацыентаў. Люба і Люда (так яны назваліся) былі дрэнна апранутыя і па ўсім відаць пілі ўжо не адзін год запар. Люда да ўсяго была яшчэ жоўтай, дыягназ — таксічны гепатыт, выпіла нейкі сурагат.
Мне непрыемна было ляжаць у кампаніі з такімі людзьмі, але з часам маё стаўленне да іх змянілася.
Пяцідзесяцігадовая Люда называла мяне “Наталля” і на Вы, амаль увесь дзень чытала газеты і даволі прыстойна разважала на розныя тэмы, закранутыя іншымі пацыентамі.
Люба, прыкладна такога ж узросту, што і Люда, выказвалася заўсёды проста, падчас прымітыўна, не саромячыся нецэнзурных слоў.
Аднойчы зайшоўшы ў палату, я пачула ад яе наступнае: “Наша кукла пришла!”
У яе словах не было абразы, толькі спачуванне і сімпатыя, яна проста іх выказала як змагла, але настолькі трапна, што мне аб гэтага параўнання стала не па сабе.
Я і сапраўды ператварылася ў ляльку, да якой кожны дзень прыходзілі кандыдаты медыцынскіх навук, і не маглі зразумець, чаму ёй адной ад іх лячэння з кожным днём становіцца ўсё горш і горш. Здаецца, толькі ляльку можна лячыць так, як лячылі мяне: любым коштам — нават коштам майго жыцця.
Калі ў дзяцінстве я лячыла сваіх лялек, я была такой жа бязлітасна жорсткай: давала ім лекі, якія толькі магла знайсці ў хатняй аптэчцы, а іх, між іншым, там было вельмі шмат, але ж у мяне ёсць апраўданне — лялькі маўчалі, яны не маглі нічога сказаць, пажаліцца, а я ж – жывая, я магла гаварыць, толькі мяне ніхто не слухаў.
P.S. Цяпер, сустрэўшы Любу ці Люду на вуліцы, я не зраблю выгляд, што іх не ведаю, наадварот, павітаюся, бо яны – таксама людзі, толькі дзіўныя нейкія, у той час, як іншыя чапляюцца за жыццё з апошніх сіл, яны нішчаць яго самі кожны дзень.

Непрыдуманыя гісторыі

2008-06-03T14:29:27Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Ёсць гісторыі, якія закранулі мяне да глыбіні душы, гісторыі, якія прымусілі паглядзець на свет па-іншаму, гісторыі, якія я не стамлюся расказваць сваім новым знаёмым. Апошнія дзьве я пачула нядаўна ад Святланы Арсеньцеўны.

Гісторыя першая. Канапа.

У часы вялікага дэфіцыту, калі ўсё было даволі цяжка набыць, жонка дамовілася з мужам, што пасля працы паедуць купляць канапу. Муж папярэдзіў, што яшчэ плануе з сябрамі зайсці да калегі, які хварэе. Яна згадзілася, толькі папрасіла, каб нядоўга. Муж вярнуўся позна, жонка наляцела з папрокамі, як ён мог так з ёй абысціся, ён жа абяцаў прыйсці ў час. На што ён адказаў: “Ён памірае, разумееш, памірае трыццацігадовы хлопец, а табе канапа, як ты так можаш?!”

У кожнага з нас свая канапа…

Гісторыя другая. Мне цяжка яе назваць. Яна адбылася даўно, але можа паўтарыцца кожную хвіліну. Чаўнакі. Польша. Маці і дачка, маладзенькая, худзенькая дзяўчынка. Выгадны тавар. Цяжкая сумка. Да адыходу аўтобуса застаецца некалькі хвілін. Яны спазняюцца. Маці падганяе дачку “хутчэй, хутчэй, спазняемся”. За некалькі крокаў да аўтобуса дзяўчынка са словамі: “Мамачка, баліць …” падае. Разрыў селязёнкі.

Святлане Арсеньцеўне будуць рабіць складаную аперацыю. Я хачу ёй патэлефанаваць, каб спытаць, як справы і не магу…

Гэта яна так хацела купіць канапу некалькі дзесяткаў гадоў таму.

Павук

2008-06-03T14:16:43Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Павук трапіў у ванну. Ён вялікі і моцны, упарта паўзе наверх, паслізгаецца, але ўсё роўна працягвае свой шлях. Відаць, сіл у яго застаецца ўсё менш і менш, я не вытрымліваю і дапамагаю яму, выцягваю на край ванны. На момант ён спыняецца, але ўжо праз хвіліну паўзе па плітцы толькі яму вядома куды.
Зрываецца і падае, разам з ім, здаецца, падаю і я. Дурная звычка засталася з дзяцінства: “Калі адбудзецца тое, то я …” На гэты раз на павука я паставіла занадта шмат…

Краіна “памерлых ідэяў”

2008-05-07T10:51:43Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Неяк прыдумала ідэю для апавядання, якое так і не напісала. Галоўныя героі - муха, камар і авадзень, паспрачаліся паміж сабой, хто з іх больш за ўсё чалавеку шкодзіць. Прыдумала вобразы нават: муха і камар – разумныя, муха “чытае” газеты, камар ноччу з чалавекам у інтэрнеце сядзіць, а вось авадзень у мяне – дурны, не было яму дзе інфармацыю для разваг чэрпаць, на рэчцы табе ні тэлевізара, ні газет, карацей, ніводнага са сродкаў масавай інфармацыі. Па маёй задумцы канец апавядання трагічны: пакуль мае героі на стале з цукру п’едэсталы рабілі і спрачаліся хто на якой прыступцы будзе стаяць, чалавек іх забіў… газетай. Нядрэннае, мабыць, апавяданне атрымалася б, праўда гавораць, што кожны чалавек носіць у сабе смерць. Ну, няхай гэта я штосьці не напісала, ад гэтага свет не змяніўся б, але можа побач са мной ёсць людзі, якія хаваюць у сабе ідэі, якія былі б здольныя гэта зрабіць. Ад гэтай думкі чамусьці становіцца не па сабе.

Цікава, колькі людзей з нерэалізаванымі ідэямі побач са мной, у маёй краіне, а ў цэлым свеце? Калі б быў конкурс сярод краін “памерлых ідэй” якое б месца заняла б наша краіна? Думаю, што дзесьці ў першых шэрагах была б…

Замалёўкі з жыцця

2008-05-07T10:48:24Z

Запись опубликована Працяг школьнага сачынення.Вы можете оставить комментарии здесь или тут

Іду на працу. Перада мной упэўнена крочыць імпазантны мужчына ў дзелавым касцюме, у руцэ нясе дарагі скураны партфель, і вось раптам ён кідае мне амаль пад ногі паперку нейкую. Падкрэсліваю: яна ў яго не выпадае, ён яе наўмысна кідае, але так элегантна, як быццам, не смецце на дарогу кідае, а робіць штосьці высакароднае. Я працягваю за ім ісці і мне так хочацца спытаць, няўжо яна была такой цяжкай, што бедны не данёс некалькі крокаў да сметніцы, але я маўчу… і ўспамінаю вадзіцеля маршруткі Мінск-Пінск, які пастаянна абгорткі ад цукерак выкідвае на праезжую частку ў час руху маршруткі, і, здаецца, гэта толькі мяне быццам токам б’е ад гэтага нахабства, але я зноў маўчу. Не тое, каб я саромелася даваць заўвагі старэйшым, проста, я думаю, што ад нявыхаваных людзей можна чакаць любой рэакцыі, а я баюся агрэсіі і грубасці, бо ад гэтага звычайна губляюся, ніяк не магу навучыцца даваць адказ у такіх выпадках. Таму маўчу там, дзе варта было б гаварыць.